Дзень раптоўна канчаецца вечарам,
Успамінам становіцца дзень.
На імгненныя кропелькі вечнасьці
Разьлятаецца шэраг надзей.
І тады аж да самае раніцы
Мае думкі шукаюць цябе,
І міжволі губляюцца ў памяці,
Калі зноў пачынаецца дзень.
Я ўжо не грашу спадзяваньнямі,
Я старанна планую працяг,
Але мары жывуць па-за планамі,
Па-за межамі сэнсу жыцьця.
Толькі сны пасьпяваюць за мроямі,
Толькі ноччы яны найбліжэй,
І здаецца,
што здзейсьніцца здолеюць,
Але зноў пачынаецца дзень.
|
Паклiкаў мяне вецер, а я
Якраз табе ўсьлед паглядаў.
А ты была зусiм не мая,
I вецер мяне клiкаў назад.
Памацаў вецер мне галаву,
Сказаў, што не пустая яна,
Я ведаў, што ня веру яму,
Ды цяжка было гэта прызнаць.
Памацаў вецер мне галаву,
Сказаў, што пасiвела яна,
А я ў той бок цiхенька зiрнуў,
Дзе ты стаяла моўчкi адна.
|
Воблака становiцца вадой
Па дарозе з неба да зямлi,
Я ж не пачынаю быць сабой,
Покуль мяне думкi не знайшлi.
Вецер не шукае цiшынi
Там, куды ён змушаны зьнiкаць,
А струна ўпарта не зьвiнiць,
Покуль не кране яе рука.
Неба паглынае акiян,
З вышынi зрабiўшы глыбiню,
Песьню, што да часу не мая,
Покуль нават я не пазнаю.
|
Проста - убачыць неба,
Цяжка - у яго паверыць,
Проста - кагосьцi ведаць,
Цяжка - кахаць бяз меры.
Вызначыць меру проста,
Ды не заўсёды варта
Ведаць дакладна кошты
Думкам, што прыйдуць заўтра.
Прыслухайся пра што пяе струна
У час, калi матыў расплюшчыў вочы.
Нам вельмi важна - добра пачынаць
Але важней - своечасова скончыць.
Мудра - ня ведаць лiшнiх,
Глупства - пасьпець усюды.
Мудрае дасьць нам Звышнi,
Глупствам адораць людзi.
Хочацца быць патрэбным,
Хочацца жыць iначай,
Цяжка паверыць небу,
Лёгка - яго ня ўбачыць.
|
Variety of moods
